Generator podpowiedzi do serii książek dla dzieci

Co właściwie musi zrobić podpowiedź dotycząca serii książek dla dzieci

Podpowiedź dotycząca serii książek dla dzieci musi spełniać dwa zadania jednocześnie. Musi podać pracującemu pisarzowi lub ilustratorowi tytuł serii, bohatera, powracającego złoczyńcę, tło akcji i mały, pierwszy przykład, na podstawie którego można napisać rozdział. Musi również pozostawić wystarczająco dużo miejsca, aby rodzic, bibliotekarz i sześciolatek mogli rozpoznać kształt serii, zanim jeszcze zostanie ogłoszona druga książka. Generator wykonuje oba zadania jednocześnie. Każdy element jest zbudowany wokół pojedynczego, konkretnego obrazu, który pisarz może przenieść do manuskryptu: siedmiotomowa seria zatytułowana „Klub Marigold” osadzona na akwarelowej okładce przedstawiającej żółte drzwi w szeregu kamienic, dziewięcioletnia bohaterka, która odpowiada każdemu dorosłemu na własne pytanie, czarny charakter z pierwszej książki, którego znakiem rozpoznawczym jest pojedyncza, krzywa muszka, którą nosi przez cały ostatni rozdział, książka z obrazkami z grubymi rozkładówkami gwaszu i jednym małym białym królikiem ukrytym na każdej stronie, subtelna tajemnicza machina, która otwiera każdą książkę z jednym małym, niewłaściwym przedmiotem, takim jak zgubiona rękawiczka, zamieniony lunch lub zwrócony parasol. Obraz jest kotwicą. Seria to wszystko, co pisarz z nim zrobi w ciągu dwunastu książek.

Wybór i wykorzystanie podpowiedzi

Traktuj podpowiedź tak, jak pracujący autor książek dla dzieci traktuje bazgroły w zeszycie. Przeczytaj ją raz dla obrazu, raz dla dziecka, które ona przedstawia, i raz dla drobnej historii, wokół której będzie zbudowana książka. Tytuł serii „Marigold Club” z żółtymi drzwiami w szeregu kamienic sugeruje miejski kwartał, powracającą obsadę siedmiorga dzieci i drzwi, które dla każdego z nich oznaczają coś innego. Dziewięcioletni bohater, który głośno liczy stopnie na werandzie, sugeruje rozdział o cierpliwości i kolejny o nowym przyjacielu, który odmawia liczenia. Złoczyńca z pierwszej książki z jedną krzywą muszką sugeruje antagonistę o łagodnym przekazie, którego przekaz jest widoczny również w ostatnim rozdziale, nigdy w pełni niewyjaśniony, nigdy całkowicie nieujawniony. Każde zadanie ma już swój rozdział. Praca polega na napisaniu rozdziału, który na niego zasługuje.

Zakotwiczenie w tytule serii

Tytuł serii stanowi kręgosłup całej serii. Tytuł, który może pomieścić dwanaście książek, stanąć na półce w bibliotece na wysokości dziecka i być czytany na głos przez zmęczonego rodzica po obiedzie, musi być krótki, powtarzalny i lekko muzyczny. Klub Marigold, Dzienniki z Cynamonowego Kompasu, Listy z Cytryny, Szyszkowa Poczta, Dział Ogrodowy, Chwiejna Latarnia Morska, Czwartkowy Klub Biblioteczny, Dzienniki z Kamiennej Zupy, Dzieciaki z Kettle Street, Klub Pożyczonego Roweru, Trylogia Papierowego Kompasu, Zagadki Karteczek Samoprzylepnych, Teleskop z Puszki, Okno z Jagodowym Ciastem, Długie Listy z Trawnika, Złodziej Porcelany, Cytrynowożółty Autobus, Klub Tekturowej Łodzi Podwodnej, Zagadki Połatanych Rękawiczek, Poczta Cichego Ogrodu, Trylogia Szklanej Pszczoły, Klub Wtorkowy Kamienicy, Piekarnia Długi Spacer, Szuflada Sweterowa, Klub Pożyczonego Fartucha. Wybierz tytuł, który skłoni projektanta okładki do sięgnięcia po jedną paletę kolorów i jeden powtarzający się kształt. Seria może zrobić resztę.

Koncentracja na młodym bohaterze

Bohater to ktoś, z kim mały czytelnik będzie się porównywał, a bohater serii potrzebuje małego, upartego nawyku, który czytelnik może naśladować. Dziewięcioletnia dziewczynka, która odpowiada każdemu dorosłemu na pytanie i liczy na głos stopnie na ganku. Chłopiec, który wszędzie nosi wgnieciony termos i odmawia przejścia obok kałuży bez jednego tupnięcia. Dziewczynka, która nigdy nie wchodzi do pokoju bez spojrzenia w sufit i policzenia trzech powolnych oddechów. Nawyk jest soczewką. Nawyk to coś, co czytelnik będzie naśladował przy stole i co powracający czarny charakter wykorzysta w czwartej książce. Wybierz bohatera, którego nawyk będzie tytułem rozdziału, a nie akapitem historii.

Koncentracja na powracającym czarnym charakterze

Dobry powracający czarny charakter w serii dla dzieci ma subtelny znak rozpoznawczy, który czytelnik wyczuje z drugiego końca pokoju. Złoczyńca z pierwszej książki z jedną krzywą muszką, tą samą w ostatnim rozdziale. Tyran, który nuci fałszywą melodię, gdy tylko plan się nie powiedzie. Awanturnik, który zawsze zostawia jedną monetę na ladzie w barze i jest zbyt dumny, by ją podnieść. To właśnie ta cecha sprawia, że ​​złoczyńca wydaje się prawdziwą osobą, którą czytelnik zna, a nie sztampową przeszkodą. To właśnie ta cecha jest również tym, czego bohater użyje do rozwiązania sprawy w trzeciej książce. Wybierz złoczyńcę, którego cechę można narysować w zeszycie na tylnym siedzeniu.

Oparcie na stylu artystycznym

Styl artystyczny to okładka, wnętrze, początek rozdziału i mały żart wizualny, którego czytelnik uczy się wypatrywać. Książka obrazkowa z grubymi rozkładówkami gwaszu, dwiema kolorowymi rozkładówkami na rozdział i jednym małym białym królikiem ukrytym na każdej stronie. Książka rozdziałowa z ręcznie napisanymi tytułami rozdziałów i pojedynczym małym rysunkiem przedmiotu z rozdziału na każdej stronie tytułowej. Seria dla dzieci w wieku szkolnym, ilustrowana drukiem blokowym, z jednym małym ptakiem na marginesie każdego rozdziału. Styl graficzny stanowi kręgosłup czytelniczego doświadczenia. Wybierz styl, który ilustrator może zastosować w dwunastu książkach, a sześciolatek dostrzeże go z drugiej strony biblioteki.

Zakotwiczenie w przedziale wiekowym

Przedział wiekowy określa styl narracji, długość akapitu, moment przewracania stron i moment, w którym lampa staje się zbyt gorąca. Pewny siebie głos początkującego czytelnika w wieku sześciu i pół roku, z krótkimi akapitami i jednym drobnym cliffhangerem na każdą stronę. Narrator dla dzieci w wieku jedenastu lat, narracja trzecioosobowa, z suchymi dygresjami o rodzicach i kolejce do szkolnej stołówki. Język książki obrazkowej dla trzech do pięciu osób, z jednym powtórzonym zdaniem i jednym małym akcentem na końcu każdej rozkładówki. Wybierz głos, który czytelnik słyszy w swojej głowie po jednym rozdziale. Głos jest serią.

Zakotwiczenie w haczyku opisu katalogowego

Opis na tylnej okładce to umowa z rodzicem. Opis rozpoczynający się od wzmianki o zaginionych skrzypcach, a kończący pytaniem, na które rodzic chce uzyskać odpowiedź. Opis obiecujący nowego przyjaciela, nową zasadę i sekretne drzwi do trzeciego rozdziału. Opis to jedyna szansa dla rodzica na przeczytanie serii przed dzieckiem, a dobry opis to różnica między książką, którą rodzic przeczyta w domu z biblioteki, a książką, która zostanie na półce. Wybierz zaczepkę, którą rodzic przeczyta w autobusie, a dziecko przeczyta ją w dwie minuty.

Oparcie na przesłance pierwszej książki

Założeniem pierwszej książki jest odpowiedź na pytanie, które zadaje ciekawski czytelnik, patrząc na okładkę. Bibliotekarz z małego miasteczka zauważa tę samą anonimową notatkę z podziękowaniami w trzech zwróconych książkach z biblioteki. Uczeń czwartej klasy dziedziczy tekturowe pudełko z nieoznakowanymi kluczami i zostaje poproszony o oddanie mosiężnego. Dziecku babcia daje pojedynczy klucz do domu i każe mu go używać tylko w pierwszą deszczową sobotę każdego miesiąca. Założeniem jest silnik. Założenie jest tym, do czego będzie nawiązywać dwunasta książka. Wybierz założenie, które zmieści się w jednym zdaniu, a następnie rozwinie się w kolejnych dwunastu książkach, nie wydając się przy tym wymuszone.

Oparcie na grupie przyjaciół

Grupa przyjaciół w serii dla dzieci potrzebuje jednej roli, na którą czytelnik może liczyć. Najmniejsze dziecko przestrzega zasad, głośne dziecko zachowuje przekąski, a ciche dziecko zachowuje mapę. Nowe dziecko jest jedynym, które potrafi odczytać dziwne pismo na odwrocie biletu autobusowego. Najmniejsze dziecko jest jedynym, które może zadzwonić do drzwi, najwyższe tylko pukać, a środkowe tylko czekać. Role sprawiają, że grupa przyjaciół wydaje się realna dla małego czytelnika. Wybierz grupę przyjaciół, której role stanowią kręgosłup każdego zakończenia rozdziału.

Oparcie na szkole lub okolicy

Scena to cicha rama, do której czytelnik powraca. Szkoła, w której ta sama szafka na korytarzu pojawia się w dwóch różnych klasach i nikt nie potrafi powiedzieć dlaczego. Osiedle zbudowane wokół jednego długiego bloku, sklepu na rogu, ławki na przystanku autobusowym i bezpańskiego pręgowanego kota, który wcale nie jest bezpański. Szkoła zbudowana wokół jednej dużej klasy, jednego wysokiego okna, jednego krótkiego rzędu przegródek i jednego małego zegara, który spóźnia się o trzy minuty. Sceneria to miejsce, w którym czytelnik mentalnie żyje między książkami. Wybierz scenerię, którą czytelnik może narysować na odwrocie zeszytu z pracą domową.

Zakotwiczenie w delikatnym silniku tajemnicy

Silnik tajemnicy to to, co sprawia, że ​​seria jest serią. Każda książka zaczyna się od jednej małej nieścisłej rzeczy, brakującej rękawiczki, zamienionego lunchu, zwróconego parasola, a sprawę rozwiązuje się, zwracając uwagę na jedno zdanie wypowiedziane przez dorosłego przy śniadaniu. Sprawa zbudowana jest wokół jednej małej nieścisłej rzeczy na blacie kuchennym, zwróconego klucza, nieczytelnego kubka, małego ołówka, a sprawę rozwiązuje się, zwracając uwagę na jedną małą przysługę, o której dzieci zapomniały. Silnik ma ten sam kształt w każdej książce, z innym, małym, niedziałającym elementem w środku. Silnik to coś, co pozwala rodzicowi zaufać siódmej książce, nawet jeśli nie przeczytał pierwszej.

Wskazówki dotyczące pisania na podstawie tematu serii książek dla dzieci

• Wybierz temat, który podpowiada Ci najbardziej użyteczny, powtarzający się kształt, a nie ten, który spełnia większość kryteriów gatunkowych. Tytuł z serii „Klub Marigold” z żółtymi drzwiami jest bardziej przydatny niż ogólny temat przyjaźni, ponieważ drzwi coś znaczą w każdej książce.
• Zawsze podtrzymuj uparty nawyk młodego bohatera. Nawyk to coś, co mały czytelnik będzie naśladował przy stole, a powracający złoczyńca wykorzysta w czwartej książce. Bohater bez nawyku to bohater, który czyta się jak symbol zastępczy.
• Nadaj powracającemu złoczyńcy delikatny sygnał, który czytelnik dostrzeże z drugiego końca pokoju. Koślawa muszka, nucona melodia, pozostawiona rękawiczka. Opowieść to to, czego bohater użyje do rozwiązania zagadki w trzeciej książce.
• Dopasuj styl graficzny do przedziału wiekowego. Książka z obrazkami i grubymi stronami gwaszu nie nadaje się dla początkujących czytelników, a książka z rozdziałami napisana ręcznie jest nieodpowiednia dla czterolatka. Za dobieranie książek w pary płaci rodzic.
• Napisz opis do katalogu, zanim napiszesz pierwszy rozdział. Jeśli rodzic nie może przeczytać opisu w autobusie i poczuć odpowiedzi na swoje pytanie, książka nie jest jeszcze serią.
• Założenie pierwszej książki powinno być na tyle małe, by zmieściło się w jednym zdaniu, i na tyle duże, by rozciągnąć się na kilkanaście książek. Brakujące skrzypce, nieoznakowany klucz, pojedyncza notatka z podziękowaniami w trzech zwróconych książkach.
• Zwiń dwa razy i zszyj ze sobą podpowiedzi. Podpowiedź dotycząca tytułu serii, nawyku bohatera i maszyny tajemnicy to początek pierwszej książki i zalążek czwartej.
• Napisz cliffhanger, który nada tytuł kolejnej książce. Ulotka z napisem „Sprzedam wypieki”, odręcznie napisana notatka na odwrocie kartki z przepisem, plakat na wieczór poezji w osiedlowym sklepiku. Ten cliffhanger to kontrakt z rodzicami na drugą część książki.

Inspiracje, które warto wypróbować

• Tytuł serii + okładka, rolka z paletą barw, potem powracający czarny charakter z subtelną intrygą, potem subtelna intryga kryminalna. Ta trójka to kręgosłup większości popularnych serii książek dla dzieci.
• Młody bohater z upartym nałogiem, potem grupa przyjaciół z jedną nieoczekiwaną rolą, potem szkoła lub okolica. Ta trójka to kręgosłup książki, której akcja toczy się od siódmego do dziesiątego roku życia.
• Katalogowy opis, potem kolor okładki, a potem przyjazna dla rodziców obietnica. Ta trójka to kontrakt z tyłu okładki, którego potrzebuje rodzic, zanim kupi trzecią część.
• Założenie pierwszej książki, potem cliffhanger w stylu rozdziału, a potem cliffhanger, który nadaje tytuł kolejnej. Ta trójka to sedno, którego potrzebuje pracujący autor, aby zachować uczciwość serii na przestrzeni dwunastu tomów.
• Rytm czytania na głos, potem humorystyczny schemat, a na końcu lekcja bez pouczania. Ta trójka sprawia, że ​​seria jest raczej lekturą na dobranoc niż podręcznikiem szkolnym.

Jakie Seria książek dla dzieci są dobre?

Ten generator zawiera tysiące losowych Seria książek dla dzieci. Oto kilka przykładów na początek:

• A seven-book series called the Marigold Club, anchored on a watercolor cover of one yellow door on a brownstone row
• A nine-year-old protagonist who answers every adult with a question of her own and counts the porch steps out loud
• A book one villain whose tell is a single lopsided bow tie, the same one he wears in the final chapter
• A picture book with thick gouache spreads, two color spreads per chapter and one small white rabbit hidden on every page
• A confident early-reader voice at six and a half, short paragraphs, one tiny cliffhanger per page turn
• Back cover copy that opens with a single line about a missing violin and ends with a question a parent wants answered
• Book one premise: a small town librarian notices the same anonymous thank-you note appearing in three returned library books
• A friend group of three where the smallest one keeps the rules, the loud one keeps the snacks, and the quiet one keeps the map
• A school setting where the same hallway locker keeps appearing in two different grade levels and nobody can say why
• A gentle mystery engine where each book opens with one small wrong thing, a missing mitten, a swapped lunch, a returned umbrella