Generator podpowiedzi do sceny ukończenia szkoły

Dlaczego scena ukończenia szkoły zasługuje na własny generator

Scena ukończenia szkoły to jeden z najbardziej nośnych momentów w każdej powieści młodzieżowej, pamiętniku, eseju aplikacyjnym na studia czy opowiadaniu o dojrzewaniu, a jednocześnie jeden z najłatwiejszych do napisania. Przemówienie, które trafi do wpisu na blogu, nie przetrwa ciszy na siłowni, prymus, który brzmi jak nijaki bohater, nie przetrwa rozmowy z czytelnikiem, który rzeczywiście uczestniczył w prawdziwej ceremonii wręczenia dyplomów, a uczeń ostatniej klasy, który ma tylko jedną linijkę dialogu w wypełnionym po brzegi rozdziale, rzadko czuje się zasłużony. Zlecenia w tym generatorze są pisane w momencie, gdy czapka ląduje na ziemi, rodzina robi zdjęcie, a uczeń ostatniej klasy musi zdecydować, co dalej. Każde streszczenie jest osadzone w konkretnym kontekście: mówca z ukrytym motywem, sekret prymuski, napięcie w rodzinnej widowni, rozdźwięk na after-party, wskazówka dotycząca dekoracji czapki, zwrot akcji w ogłoszeniu o stypendium, przerwanie przemówienia dyrektora, przybycie rodzica, który nie utrzymuje kontaktu, ostatnia obietnica grupy przyjaciół, niespodzianka w postaci koperty z dyplomem, pogoda na boisku, konsekwencja żartu absolwenta, pożegnalna notatka nauczyciela, zmiana planów na przyszłość, ryzyko publicznego wyznania, niezręczność w kolejce do zdjęć, pożegnanie z punktem orientacyjnym na kampusie, emocjonalny akcent piosenki klasowej, moment uścisku dłoni rywala i wybór po rzuceniu czapki.

Ogólne tematy na zakończenie roku szkolnego zazwyczaj skupiają się na dopracowanym wstępie, a zaniedbują drobny, prawdziwy szczegół, który słuchacze faktycznie pamiętają. W tym streszczeniu skupiamy się na szczegółach. Mówca przepisał przemówienie dwukrotnie, ponieważ w pierwszej wersji przyznał się do romansu, a w drugiej postanowił go nie mieszać. Prymuska zgodziła się wygłosić mowę napisaną przez swojego pedagoga, ale zgodziła się również zastąpić ją jednym własnym zdaniem. Dyrektor odchrząknął dwukrotnie podczas wystąpienia starszej uczennicy, a za drugim razem mówca zrobił pauzę i odczekał dokładnie siedem sekund. Starsza uczennica rzuciła czapkę i poszła prosto na salę gimnastyczną, aby zabrać fiszkę, którą zostawiła na mównicy, a fiszka to jedyna rzecz, jakiej chciała ze sceny. Szczegóły robią swoje, a autorem może być osoba, która je zauważyła.

Jak konstruowane są konspekty

Każdy konspekt to jeden krótki akapit, składający się z dwóch do czterech zdań, który wymienia osoby, określa ustalone zachowanie i wskazuje na rodzinną tajemnicę lub niewypowiedziany wybór, który klasa zaraz odkryje. Pierwsze zdanie zazwyczaj wymienia, kto co robi: przewodniczący klasy celowo pominął dwa akapity dotyczące motta szkoły, deszcz zaczął padać podczas inwokacji, ustawiono kolejkę do zdjęć z dyrektorem po lewej stronie i wicedyrektorem po prawej. Drugie zdanie zawiera umowę lub ustalenia, które rodzina zawarła w cztery oczy, a zgromadzeni jeszcze o tym nie usłyszeli. Trzecie zdanie, o ile w ogóle istnieje, wskazuje na szczegół, który zgromadzeni mają odkryć – często pojedynczy przedmiot, pojedyncze imię lub pojedyncze zdjęcie, które maturzystka nosi w wewnętrznej kieszeni togi od pierwszego roku.

Tematy są podzielone na dwadzieścia soczewek tematycznych, a soczewki te są celowo wąskie, aby dwie partie nie były wymienne. Soczewka „mówca z ukrytym planem” pisze opisy, w których nastroje na zgromadzonych kształtuje zdanie, którego mówca zgodził się pominąć. Soczewka „prymek z sekretem” pisze opisy, w których nastroje na zgromadzonych kształtuje coś o wybranym mówcy, o czym nikt z publiczności nie został poinformowany. Soczewka „rodzina-publiczność-napięcie” pisze opisy, w których nastroje na zgromadzonych kształtuje szereg krewnych, którzy nie rozmawiali ze sobą od ślubu lub pogrzebu. Soczewka „after-party-crossroads” pisze opisy, w których maturzystka musi wybrać, dokąd pójść po wylądowaniu czapki. Pozostałe szesnaście soczewek kieruje się tą samą zasadą, a zasada jest prosta: streszczenie, które mogłoby pasować do dowolnej innej sceny ukończenia szkoły, nie należy do tej kolekcji.

Wybór odpowiedniej soczewki do sceny

Wybierz soczewkę przed mówcą. Scena relacji wymaga dwóch znanych osób, które już się znają, oraz jednej ustalonej granicy, o której nie powiedziały zgromadzonym. Scena podejrzliwego żałobnika na siłowni wymaga nieznajomego, którego dyrektor został poproszony o obejrzenie. Przemówienie w stylu przerywania mowy pogrzebowej wymaga jednego zdania, które mówca, jak mu powiedziano, może pominąć. Soczewka prymuski-sekret działa najlepiej, gdy przemówienie jest rozdziałem, soczewka rodziny-napięcia-publiczności działa najlepiej, gdy rozdziałem jest kłótnia rodzinna, a soczewka after-party-rozdroża działa najlepiej, gdy rozdziałem jest poranek po wylądowaniu czapki. Wiele rozdziałów łączy dwa aspekty: tajemnicę przemówienia absolwenta i napiętą kłótnię z publicznością w kontekście ciszy po przemówieniu.

Jeśli piszesz rozdział, a kontekst nie jest jeszcze oczywisty, przewijaj go ponownie, aż w jednym z akapitów znajdziesz osoby, porozumienie i niewypowiedziane szczegóły. Krótkie opisy są celowo krótkie; dają autorowi możliwość dodania drobnych, prawdziwych szczegółów z życia absolwenta, kłótni rodzinnej, jaka rzeczywiście się rozgrywa, oraz przemówienia, które absolwent faktycznie napisał. Generatorem nie jest rozdział. Jest nim ziarno.

Tożsamość i ciężar czapki

Scena wręczenia dyplomów rzadko dotyczy ceremonii. Chodzi o absolwenta w momencie zakończenia ceremonii, a czapka jest fizycznym obiektem, który oznacza przejście. Czapka to biret z frędzlem, który przesuwa się z jednej strony na drugą, ale w scenie staje się płótnem, tarczą, pociskiem, pamiątką, zakładnikiem i wyznaniem. Absolwentka, która namalowała na czapce imię zmarłego brata, jest już inną absolwentką, gdy schodzi ze sceny. Absolwentka, której czapka została skonfiskowana przy drzwiach przez dyrektora, jest już inną absolwentką, gdy siada z powrotem. Absolwentka, która zgodziła się rzucić czapkę z grupą przyjaciół, ale w ostatniej chwili ją schowała, jest absolwentką, o której jest cały rozdział.

Streszczenia w tej kolekcji traktują czapkę jako mały obiekt narracyjny, który może pomieścić zdanie, rysunek, cekin za każdą piątkę, konstelację, której znalezienia nauczyła ją matka, lub zdjęcie zmarłego ucznia. Streszczenia traktują również kopertę z dyplomem jako drugi mały obiekt z własnymi tajemnicami, porządek procesji jako trzeci, a piosenkę klasy maturalnej jako czwarty. Chodzi o to, że scena ukończenia szkoły jest zbudowana z przedmiotów, które maturzystka nosi w kieszeni, a zadaniem autora jest zauważyć, które przedmioty są ważne, zanim zrobi to reszta klasy.

Wskazówki dla autorów

• Wybierz obiektyw, zanim mówca się dowie. Obiektywem jest sala, mówcą jest osoba, wokół której zbudowana jest sala, a rozdział to to, co dzieje się, gdy klasa się dowie.
• Wymień trzech krewnych z widowni. Nienazwani krewni nie wywołują napięcia. Rozwiedziona matka, nieobecny ojciec, babcia, która nie używa języka odpowiedniego do programu.
• Daj maturzystce jeden mały przedmiot. Dzwonek, złożoną fiszkę, pomalowaną czapkę, pojedynczy cekin, bransoletkę dla najmłodszego w grupie przyjaciół.
• Pozwól dyrektorowi i prymusowi nie zgodzić się co do jednego akapitu. Spór jest sceną.
• Oprzyj się pokusie pełnego opisu togi. Wystarczy jeden mały szczegół: metka z pralni chemicznej wciąż widnieje na rękawie, imię starszej siostry wciąż jest wszyte w kołnierzyk, a pożyczona suknia jest o dwa rozmiary za duża.
• Zaufaj ciszy. Scena ukończenia szkoły zasługuje na swoje miejsce w ten sam sposób, w jaki scena pogrzebu zasługuje na swoje miejsce: poprzez pozostawienie niewypowiedzianego szczegółu, dopóki nie zostanie on wygłoszony.

Inspiracje

Zanim napiszesz rozdział, zastanów się nad jednym z tych pytań i zapisz akapit w swoim notatniku, a nie w pliku ze sceną.

• Jakie jest jedno zdanie, które maturzysta zgodził się pominąć w przemówieniu i co to zdanie sprawia, że ​​uczniowie myślą, gdy maturzysta go nie wypowie?
• Który krewny siedział z pustym krzesłem obok siebie i kto ma zająć to krzesło, jeśli się spóźni?
• O co dyrektor poprosił maturzystę, aby usunął z przemówienia, i co maturzysta by powiedział, gdyby dyrektor nie zapytał?
• Jaki jest jeden przedmiot, który maturzystka wręczy swojej najlepszej przyjaciółce po rzuceniu czapki i co ten przedmiot oznacza dla przyjaciółki, zanim maturzystka go wypowie?
• Jaka jest pogoda podczas Przejście i jak pogoda zmienia przejście w sposób, którego nikt z publiczności nigdy nie wymieni?
• Z którą koleżanką z klasy nie rozmawiała maturzystka od drugiego roku i co musiałoby się stać, żeby maturzystka przeszła przez salę gimnastyczną i podała jej rękę?

Jakie Generator podpowiedzi do sceny ukończenia szkoły są dobre?

Ten generator zawiera tysiące losowych Generator podpowiedzi do sceny ukończenia szkoły. Oto kilka przykładów na początek:

• Skip the line about the boy behind the gym, her grandmother begged her this morning, and the line, the speaker's favorite part, has been crossed out by hand.
• Across the top in Latin, the class president's cap carries the school motto, and the Latin teacher has agreed to translate it for the yearbook caption.
• Out of order, the names were read by the principal in the order they appeared in the program and not in alphabetical order, and the speaker agreed to wait for her name to be called last.
• Under a friend's name who is leaving for basic training, the booth at the diner has been reserved, and the diner has agreed to stay open.
• From the gym entrance, the benediction was delivered when the rain became heavy, and the benediction was agreed to be shorter than printed.
• Given during the photo line, the small book is the history teacher's gift, and the teacher will hand it to the senior with one hand.
• Walking back from the photo line, the senior confessed to the girl she has been bullying since freshman year.
• Worked in during junior year, the cafeteria is where the senior will visit before the ceremony.
• At the trophy case, the senior met her academic rival for the first time since the science fair junior year, and the handshake happened without an audience.
• Leaving a note under the senior bench, the senior folded the paper carefully after tossing her cap, and the note was the only thing she wanted to leave behind.